Merhaba! Civanlarinsaat sayfasına hoş geldiniz. Bugün gündemimizde “Logoreik ne demek” var.
Logoreik Ne Demek?
Kayseri’nin dar sokaklarında yürürken, kafamda birçok düşünce birbirine karışıyor. Sonra bir anda, bir kelime aklıma düşüyor: “Logoreik.” Ne garip bir kelime, değil mi? Bir süre önce, bir arkadaşım bana bu terimi anlattığında şaşırmıştım. Kelime, “ağzı durmayan, sürekli konuşan” birini tanımlar, ama bir anlamı daha var: Düşüncelerinin kontrolsüzce dışa vurulması, bir tür zihinsel patlama.
Bir zamanlar, bu kelimenin bana dair bir anlamı olabileceğini hiç düşünmemiştim. Ta ki o gün, o kadar çok konuşmam gereken bir şey varken, içimden ne çıkarsa her an dökülürken… işte o zaman anladım.
O Anın Başlangıcı
Bugün, Kayseri’nin o soğuk, gri sabahında kahvemi içerken, cebimden eski bir defteri çıkardım. Bu defter, bana ne kadar eski ve uzak bir zamanı hatırlattı. Şehirdeki eski kafelerde oturduğumuz zamanları, sıklıkla sabah saatlerinde buluştuğumuz arkadaşlarımı. Her birimizin farklı hikâyeleri vardı ama bir ortak noktamız vardı: Hepsinin bir şekilde içini dökmeye ihtiyacı vardı.
Bu yüzden o defterdeki yazılar, bana çok şey anlatıyordu. Hızla yazdığım, bazen kelimeleri birbirine bağlamaya çalışırken biraz boğulduğum, bazen de hiçbir şey düşünmeden sayfaları doldurduğum zamanları hatırladım. Logoreik olmak, sadece konuşmakla ilgili değildi aslında, yazmak da bu durumun bir parçasıydı. İnsan içini döktükçe, bazen sözcükler birbirine karışıyor, hisler düzensizce sıralanıyordu. Bu yazılar, o anki karmaşayı, düzensizliği yansıtıyordu.
Bir gün, bir arkadaşım bana demişti ki, “Seninle konuşmak bazen zor, çünkü sürekli konu değiştiriyorsun. Anlatmak istediklerini bir türlü toparlayamıyorsun.” O zaman anlamamıştım, ama şimdi, logoreik olmanın tam olarak ne olduğunu anlıyorum. Zihnimdeki düşünceler birbirine karışırken, onları dışa vurma ihtiyacı hissediyorum. Ama her şeyi anlatmaya çalışırken, duygularım kayboluyor, kelimeler kayboluyor. Konu, bir anda başka bir şeye dönüşüyor.
O An, Duygusal Bir Patlama
O gün, Kayseri’de yağmur yağmaya başladığında, yolda bir kadınla karşılaştım. Yüzünde belirsiz bir gülümseme vardı, ama gözlerinde bir şeyler vardı. Çocukken, annemin dediği gibi, “Gözler ruhu anlatır.” O kadar belirgindi ki. Sadece birkaç kelimeyle, birkaç cümleyle, ona tüm hislerimi anlatma isteği uyandı içimde.
Kadın bana yönelerek, “Nasılsınız?” diye sordu. Aslında cevabım basitti, ama o an her şeyin biriktiği, karıştığı anı hatırladım. Bir anda ağzımdan dökülen sözler, bir sel gibi aktı: “Aslında, hiç iyi değilim. Sürekli bir şeyler düşünüyorum, ama bir türlü toparlayamıyorum. Bir sürü şey var kafamda ama hepsi birbirine giriyor. Ne düşündüğümü anlatmak o kadar zor ki…”
Kadın bir süre sustu, sonra nazikçe başını sallayarak, “Anlıyorum,” dedi. O an, içinde bulunduğum durumda, bir an için anlaşıldığımı hissettim. Kafamdaki karmaşayı, o kadar karışık, o kadar hızlı bir şekilde anlatmaya çalıştım ki, kelimelerim birbiriyle çarpıştı. Aslında, logoreik olmak demek, duyguların hızla ve kontrolsüzce dışa vurulması demekti. Tıpkı bir duvarın ardındaki tüm duyguların, o duvara çarparken her yeri dağıtması gibi. O kadına o kadar çok şey söyledim ki, neyi ne zaman söylediğimi bile hatırlamıyorum.
İçimdeki Düşünceler
Yazmanın gücünü bir kez daha hissettim. Bazı düşüncelerimin kelimelere dökülmesi gerekiyordu, fakat bir o kadar da fazla konu vardı kafamda. İnsan bazen kafasında bir çırpıda onca düşünceyi biriktiriyor, sonra da hepsini ardı ardına söyleme ya da yazma ihtiyacı hissediyor. Fakat, logoreik olmanın zorlukları da vardı. Düşüncelerim arasında kayboluyordum.
Bunu deftere yazarken bir kez daha fark ettim. İçimi dökme çabası, beni fazlasıyla yormuştu. Ama aynı zamanda, bir rahatlama da getiriyordu. Çünkü düşünceler ne kadar çok birikirse, o kadar hızlı bir şekilde dışarıya dökülmeye başlıyordu. Sonra, yazarken, sanki her şey yavaşlıyor, bir noktada da sakinleşiyordum. Ama o yazıların, kelimelerin içinde kaybolduğumda, “Söylediklerim ne kadar anlamlı?” diye düşünüyordum. Her şeyin bu kadar hızlıca biriktiği bir zihin, kendini asla tam anlamıyla anlatamıyordu.
Kendimi Anlamak
Bir gece, Kayseri’nin karanlık sokaklarında yürürken, içimi dökme isteği tekrar içimi sardı. Yine düşüncelerim birbirine girdi, kelimelerim zorla çıkmaya başladı. Ama bu defa, kimseye anlatmam gerekmiyordu. Sadece yazmak istiyordum. Gecenin sessizliğinde, kendi içimde bir yolculuğa çıktım. Kafamda yankılanan her düşünceyi, her kelimeyi defterime yazmaya başladım.
“Logoreik ne demek?” diye düşündüm. Bu soruyu sorarken, artık kelimelerim bir anlam taşımaya başlamıştı. Çünkü ne kadar çok konu açsam da, her biri bana bir şey anlatıyordu. İçsel bir keşif yapıyordum. Bu, sadece dışarıya bir şeyler söylemek değil, aynı zamanda kendime de bir şeyler anlatma çabasıydı. Bunu yapmak, sanki zihnimin dağınık parçalarını birleştiriyormuş gibi hissediyordum.
Bir noktada, o kadar hızlı yazmaya başladım ki, kalemim sayfada dans ediyordu. Sanki her şey bir anda netleşti. Logoreik olmak, bir anlamda zihinle dil arasındaki savaşı anlamak demekti. Düşüncelerim dışa dökülürken, bazen söylediklerim yeterince anlamlı olmuyordu. Ama yazarken, o anlam kaybolmazdı. Çünkü kelimeler, içimdeki duyguların en net halini bulduğunda, onlar da bir anlam kazanıyordu.
Sonuç
Logoreik olmak, kendini her an dışa vurma ihtiyacı hissetmekti. Bu, bazen bir karmaşa, bazen de bir keşifti. İnsan, kendini dışa vurdukça, başkaları da seni daha iyi anlar, diye düşündüm. Kayseri’deki o soğuk gecede, yazdığım her kelimeyle, içimdeki karmaşayı biraz daha anladım. Duygularım, kelimelerimle birlikte bir yere oturuyordu. O anı bir daha yaşamamak için, defterimi kapattım.
Bazen, içimizi dökmek için kelimelere ihtiyaç duyarız. Ama bazen de, bazen sadece duygularımıza bakmak yeterlidir.
Civanlarinsaat ekibi olarak “Logoreik ne demek” hakkındaki bu içeriğin sizler için değerli olduğunu umuyoruz. Görüşmek üzere!